Jummai Markus | Wat is Lepra

 

 

Het verhaal van Jummai Markus

 

Jummai woonde bij haar ouders in Nigeria, zat gewoon op school en had veel vrienden. Tot het haar opviel dat de kleur van haar huid veranderde. Later merkte ze dat sommige plekken geen gevoel meer hadden, alsof ze te lang in één houding had gezeten.

 

Haar oom nam haar mee naar een medicijnman die haar vertelde dat het LEPRA zou kunnen zijn. Hij verwees haar naar het ziekenhuis in Mangu, een kleine stad in Plateau State. Jummai bleek inderdaad LEPRA te hebben en startte met de behandeling.

Drie jaar later was ze GENEZEN. Maar niet zonder schade. Ze verloor een deel van haar vinger, een paar tenen en heeft geen gevoel meer in haar voeten.

Het was geen gemakkelijke tijd. Jummai vertelt: ‘Ik had een paar hele goede vrienden. We deden alles samen. En toe mijn verbazing en verdriet wisten ze niet hoe snel ze weg moesten komen toen ik vertelde dat ik LEPRA had.’Het verhaal van Jummai Markus,

 

Jummai woonde bij haar ouders in Nigeria, zat gewoon op school en had veel vrienden. Tot het haar opviel dat de kleur van haar huid veranderde. Later merkte ze dat sommige plekken geen gevoel meer hadden, alsof ze te lang in één houding had gezeten.

 

Haar oom nam haar mee naar een medicijnman die haar vertelde dat het LEPRA zou kunnen zijn. Hij verwees haar naar het ziekenhuis in Mangu, een kleine stad in Plateau State. Jummai bleek inderdaad LEPRA te hebben en startte met de behandeling.

Drie jaar later was ze GENEZEN. Maar niet zonder schade. Ze verloor een deel van haar vinger, een paar tenen en heeft geen gevoel meer in haar voeten.

Het was geen gemakkelijke tijd. Jummai vertelt: ‘Ik had een paar hele goede vrienden. We deden alles samen. En toe mijn verbazing en verdriet wisten ze niet hoe snel ze weg moesten komen toen ik vertelde dat ik LEPRA had.’

 

Kippen en een naaimachine

 

Jummai verhuisde naar een LEPRADORP niet ver van de ziekenhuis in Mangu, dat wordt gesteund door de LEPRASTICHING. De mensen daar werden haar nieuwe familie. Ze trouwde met Markus, die ook in het dorp woont en kreeg drie kinderen, twee jongens en een meisje. Kerngezond zijn ze. Lachend verteld ze: ’Ik ben zo blij dat de mensen hier me hebben geaccepteerd. Ik heb zelfs leren naaien en een naaimachine gekregen van de LEPRASTICHTING. Ook hebben wij een huisje kunnen bouwen en ik heb een paar kippen, die ik kan verkopen als ze groot zijn. Daarnaast moet ik ook op het land werken, eten verbouwen voor mijzelf en mijn gezin. Dat zware werk is helemaal niet goed voor mijn gevoelloze voeten. Daarom zou ik graag wat meer geld verdienen met het naaien en de kippen.

 

Mensen die me echt begrijpen

 

Als ik denk aan de tijd voordat ik LEPRA had, mis ik vooral mijn vrienden, die wel hun school hebben kunnen afmaken. Dat had ik ook graag gewild, want ik wil een goede moeder zijn en de vragen van mijn kinderen over hun huiswerk kunnen beantwoorden. Nu weet ik het soms niet en daar word ik verdrietig van.

Eén keer per week gaat Jummai naar een zelfzorggroep. ’Het contact met mensen die echt begrijpen wat ik meemaak, helpt me. Voor ik ga was ik mijn kleren en vlecht ik mijn haar. Het geeft me een goed gevoel om schoon en mooi te zijn, ondanks mijn AANGETASTE handen en voeten. Als ik wonden heb onder mijn voeten, geeft de groep advies over verzorging. Als ik de groep niet had gehad, denk ik dat de dokters mijn voet allang hadden moeten AMPUTEREN.’ En dan is ze voor het eerst even stil.

 

 

 

 

 

Wat is Lepra?

 

Lepra wordt veroorzaakt door de leprabacterie. Besmetting vindt plaat doordat levende leprabacteriën in het lichaam komen. Bijvoorbeeld via kleine wondjes of besmette voorwerpen, maar vooral door inademing als iemand hoest of niest.

De leprabacterie is een bijzonder organisme dat zich slechts eens in de twee weken deelt. Er kunnen twee tot zes jaar voorbij gaan zonder dat een patiënt weet dat er iets mis is. Er zijn zelfs uitschieters bekend van twintig jaar. Gedurende deze tijd kan de persoon de bacterie ongemerkt aan zijn omgeving doorgeven. Dat is één van de redenen waarom het moeilijk is om de ziekte uit te roeien.

Het aantal mensen dat besmet wordt, is erg groot. Toch krijgt slechts vijf procent van de besmette mensen ziekteverschijnselen. Bij de meeste mensen wordt de leprabacterie door het eigen afweersysteem uitgeschakeld.

De leprabacterie gedijt het beste bij een temperatuur van zo’n 34 graden Celsius en zoekt dus de koelere delen van het lichaam op. Deze koelere delen bevinden zich vooral in de huid en zenuwen die net onder de huid liggen

Als lepra patiënten niet tijdig behandeld worden, treedt er een zenuwbeschadiging op. Er ontstaat dan gevoelloosheid , waardoor de patiënt het niet meer voelt als hij zich brandt of wondjes oploopt. Die verwondingen raken dan vrij snel geïnfecteerd. Dit kan dan uiteindelijk leiden tot de gevreesde verminkingen waar lepra zo bekend om is. Ook de spiertjes die voor het knipperen van de ogen moeten zorgen kunnen verzwakt raken. Hierdoor wordt het oog niet meer voldoende bevochtigd, waardoor stof en ander vuil vrij spel krijgen. Zo kunnen patiënten blind worden.

In ontwikkelingslanden zijn de sociale gevolgen voor zowel patiënten als ex-patiënten enorm. Zij worden vaak gemeden of door hun omgeving zelfs verbannen. Lepra treft vooral de armste bevolkingsgroepen in ontwikkelingslanden. Veel behandelde patiënten leven onder de armoedegrens. Door hun misvormingen of andere handicaps komen zij vaak zonder werk te zitten. Bovendien worden zij, uit angst, door hun omgeving vermeden of zelfs verstoten. Het stigma of taboe rond lepra is nog steeds erg groot. In veel gevallen blijft er dan niets anders over dan de bedelstaf.

 

Tegenwoordig is lepra dankzij een effectieve-cocktail (Multi Drug Therapy) goed te genezen . Enkele dagen na het begin van de behandeling zijn patiënten al niet meer besmettelijk. Afhankelijk van het soort lepra duurt de behandeling zes tot twaalf maanden. Als lepra patiënten tijdig met hun behandeling beginnen kunnen ze volledig genezen zonder er zichtbare gevolgen aan over te houden. Daarom is het belangrijk lepra patiënten zo vroeg mogelijk op te sporen.